Als jouw leven ervan af zou hangen, zou je dan wel een keuze maken?

Ken je die verhalen? Van mensen die veel te dik waren en een hartaanval kregen? De wake-up call die nodig was om nu toch echt de spreekwoordelijke koe bij de horens te vatten (no pun intended overigens, want dit is bloedserieus).

Ze gooiden het roer om en lived happily ever after. Zonder doodgaan. Of nou ja, niet meteen. Want dood gaan we natuurlijk allemaal, de vraag is alleen wanneer.

Tijd is iets dat je niet hebt

Dus tijd is iets dat je niet hebt. Althans, jij weet niet hoeveel tijd jou gegund is. Toch blijf je maar uitstellen, want ik geloof oprecht dat je er niet bij stilstaat dat de klok doortikt. Je ligt in je bed te worstelen met levensvragen. Wat wil ik nou echt? Of, je weet het wel maar je durft niet. Want stel dat? Wat als? Wat gaan ze zeggen of vinden als ik dat doe?

Wacht jij op de hartaanval

Wat zou er nu voor nodig zijn dan jij keuzes gaat maken? Een wake-up call? Bij veel van jullie is die er al. Misschien nog niet pijnlijk genoeg. Maar wil jij het zover laten komen? Wacht jij liever de hartaanval af, voordat je aan je lijf gaat werken? Waarschijnlijk niet. Dat vinden we allemaal heel normaal dat je niet op je hartaanval gaat wachten.

Niet bewegen wordt pijnlijk

Toch is wat je nu doet in mijn ogen een beetje hetzelfde. Wachten op iets dat maakt dat je in beweging komt. Dat gaat meestal gepaard met pijn kan ik je vertellen. Wanneer je niet uit jezelf gaat bewegen naar de juiste richting, zorgt jouw lijf en leven er wel voor dat je pijn gaat krijgen. Lelijk, maar waar.

Waarom wachten

Dus waarom wachten op die hartaanval? Waarom niet het leven in de ogen kijken en de tijd die er is goed besteden? Aan de dingen die jij echt leuk vindt, waar jouw hart van gaat kloppen (in a good way!) en waar jij gelukkig van wordt. Zonder alle ruis van angst en meningen. Dat kan best hoor. Kijk maar naar mij en ik ben niet de enige.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *