Het leven gaat niet over werk (lezerswaarschuwing: deze is even heel persoonlijk)

Op 30 april ging mijn vader dood.

Hier wordt het meteen verwarrend, want… dat was hij toch al? Je hebt gelijk, maar dat was mijn stiefvader (wil je meer over het verhaal van mijn stiefvader weten, bekijk dan hier de uitzending van ‘Ik mis je’, waarin ik vertel over zijn ziekte en overlijden. Saillant detail: vlak na deze uitzending ben ik de andere vader op gaan zoeken).

Maar dit blog gaat over mijn biologische vader en ik wil hier een belangrijke les met jullie uit delen en ga even vol met de billen bloot in dit persoonlijke verhaal.

Ik had de ballen om hem op te zoeken

Eind oktober heb ik de ballen gehad om mijn vader op te zoeken. Na 38 jaar oog in oog staan met de andere helft van je dna is iets heel vaags. Dat kun je niet aan iemand uitleggen. Hoe het is om zoveel van jezelf te herkennen in iemand die nooit bij je was, is een van de meest bizarre ervaringen uit mijn hele leven. En ik heb inmiddels al een imposant rijtje bizarre ervaringen verzameld met mijn 39 jaar.

Ik zal je het verhaal besparen van het waarom dat wij geen gezin vormde. Dat is te lang en gecompliceerd en ook niet zo relevant voor het hier en nu. Daar gaat dit verhaal ook niet over. Maar dat hele genetische aan ons mensen is voor mij iets fascinerends. Hoe kan je zoveel overeenkomsten met iemand hebben die je niet hebt gekend?

Dingen waar je wel en geen invloed op hebt

Wat was de ontmoeting bijzonder en wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb, want zoveel tijd had ik dus duidelijk niet meer. En hier komt de les die ik met je wil delen. Dit verhaal deel ik natuurlijk niet zomaar. Daar is dit eigenlijk echt te persoonlijk voor.

Maar er zijn genoeg dingen in het leven waar je geen invloed op hebt. Dood, ziekte, en allerlei andere ellende. Maar er zijn nog veel meer dingen waar je wèl invloed op hebt, ook al denk jij soms nog van niet. En dit was er zo een.

De shitstorm durven oproepen

Het was iets dat ik al jaren in mijn hoofd had. Mijn vader ontmoeten. Oprecht ontmoeten, als 2 volwassen mensen. Elkaar aankijken en kunnen zien waar ik vandaan kwam. Nooit durfde ik. Om meerdere redenen, maar de allerbelangrijkste was wel dat ik bang was wat mijn omgeving daarvan zou vinden. De situatie is natuurlijk niet zomaar ontstaan en ik wist van tevoren al dat ik een shitstorm zou oproepen door deze actie uit te voeren. Dat maakt de keuze op z’n zachtst gezegd ‘een beetje lastig’.

Het kon niet meer anders dan zo

Maar in oktober kon het niet meer anders dan zo. Vanuit mijn tenen kwam het: nu is het tijd! Het was het laatste dat ik losliet om mijn eigen koers te kunnen varen. En daar horen consequenties bij en ik was bereid die onder ogen te zien, omdat ik aan alles voelde dat het moest. Dus daar ging ik.

Ik heb de ballen gehad om mijn gevoel te volgen. Om iets te doen waar een kotsbak en een luier voor nodig was. Ook om meerdere redenen. Ongeacht wat anderen vonden ging ik toch, want dit was zo ontzettend belangrijk voor mij. En dat gaat boven het welzijn van alle rest, hoe gek dat ook voor je moet klinken.

Je kunt je keuzes niet opzijzetten voor anderen

Maar je kunt niet jouw leven opzij zetten, omdat je denkt dat andere mensen niet achter jouw keuzes staan. Of omdat je bang bent wat er gebeurt als je de keuze maakt. Terwijl jij aan alles voelt dat je juist die kant op moet. Ik ken je struggle, ik heb hem meerdere malen meegemaakt. En nu dus op dit level. Jij moet jouw leven leiden en dat valt niet mee.

Ik hoor je bijna denken: ‘Huh, maar jij doet toch iets met werk en coaching?

Het gaat helemaal niet over werk

Lief mens, het leven gaat helemaal niet over werk. Het gaat erom of jij doet wat je hart je ingeeft. Ernaar kunt luisteren. En of jij jouw weg kunt volgen, zonder je aandacht te richten op angst, gedachten of meningen van anderen. Want die houden je allemaal tegen in doen wie je bent en werken vanuit je hart. En wat mij betreft mag mijn verhaal hierin een voorbeeld voor je zijn, omdat de puzzelstukjes gaan vallen. Die mis je nu nog, omdat je teveel in je hoofd zit en niet in dat hart.

En ik gun je die puzzelstukjes zo. Het zijn de delen van jou die je nu nog niet snapt, omdat je ze nog niet ziet. En door de moeilijke dingen te doen, trek je de sluier eraf. Klaart de mist op in je hoofd. Werk en leven wordt een geheel, omdat je doet wie je bent.

Vanuit je hart kiezen en leven vereist moed. En het is allesbehalve makkelijk, dat kan ik je vast vertellen. Maar wanneer je voelt en ziet dat het exact de bedoeling is wat je doet en vanuit je tenen voelt dat je op de juiste weg zit, is het dat allemaal waard. Want pas dan kun je echt gelukkig worden.

Dus mocht je gedacht hebben dat het bij mij altijd total bliss is….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *