Wat ik echt niet meer wilde in mijn werk: het interview in de Marie-Claire over mijn oude baan in de psychiatrie

Ik sta weer eens in een blaadje met mijn verhaal. Dat klinkt alsof dat vaker gebeurt en dat is ook zo (check hier alle artikelen waar ik ooit in ben geïnterviewd). Lekker arrogant he, maar ik vind dat het even mag. Want ik ben er apetrots op. Best wel tof als je door zo’n blad bladert en ineens staat jouw naam daar levensgroot met een intens verhaal van vroeger.

Je rent bij zo’n baan toch meteen de deur uit

Het was ook heel confronterend om mijn verhaal terug te lezen. Nu denk ik: ‘Jeeeuuutje, bij zo’n baan ren je toch meteen de deur uit?’ Maar dat deed ik toen niet. Het heeft best lang geduurd dat ik daar werkte (oké, voor mijn doen). Want ik probeerde uit alle macht het te laten slagen. Me steeds weer aan te passen en over mezelf heen te stappen. Doe niet zo zeikerig, Madelon. Je hebt die baan toch zelf uitgekozen? Het hoort erbij en daar moet je niet over piepen.

’s Avonds huilen in je bed is echt niet tof

Maar ’s avonds huilen in je bed om je werk is echt niet tof. En zeker niet als het gaat over gevoel van onveiligheid, in welk opzicht dan ook. Maar ook als je gewoon niet tevreden bent over je werk en het heel heel heel graag anders zou zien.

Daarom deel ik mijn verhaal met je. Om je te laten zien wat ik heb gedaan, zodat jij er weer iets uit zou kunnen leren. Hoe waardevol en efficiënt is dat?

Met dit verhaal wil ik je uitdagen om in je werk naar de dingen te kijken die je echt niet meer wil en daar een harde afspraak met jezelf over te maken. Dat….nooit…meer.

Bekijk hier het nieuwe artikel van de Marie-Claire van deze maand

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *