Wie ben ik

De wekker gaat. Ik moet eruit. Ik lig wel lekker, maar opstaan vind ik niet zo erg. Het is maandag en ik verheug me op de mensen en op de gesprekken die ik met ze ga voeren. Even douchen, ontbijten en een bak koffie and i’m good to go.

Aan het einde van mijn dag voel ik me waardevol. Nuttig. Ik heb ergens aan bijgedragen en mijn brein aan het werk gezet. En het allermooiste is dat ik me energiek voel. Ik heb nog fut om te koken en een film te kijken ‘s avonds. Ik voel me als een vis in het water en ik ben precies daar waar ik zijn moet.

Maar je moet niet denken dat dit altijd zo is geweest.

Er was een moment in mijn leven dat alles in elkaar zakte

Mijn toekomst leek zwart en ik zat met hartkloppingen en hoge ademhaling op de bank te huilen.

Het sluimerde al een tijdje.  Ik had mezelf een rol toebedeeld in het leven, maar ik was er absoluut niet gelukkig mee. Die rol, bleek helemaal niet bij mij te passen en voelde ik me elke dag futloos en zonder energie. Ik droeg nergens aan bij en vond het geheel redelijk kansloos. Was ik depressief? Geen idee, maar ik had dit zelf bedacht en probeerde krampachtig ‘vol te houden’.

Zo af en toe mocht ik naar een feestje (yay!). Dat werd voor mij een gelegenheid om het allemaal eens ‘lekker los te laten’. Dat klinkt als een avondje ontspanning, maar dat was het niet. Ik was mijn ellendige gevoel aan het verdoven. Het was een manier om even een paar uur te ontsnappen aan de realiteit.

Ik was als de dood dat mijn omgeving lucht zou krijgen van hoe ik me echt voelde

Maar dat mijn omgeving dat allang in de gaten had, bleek toen mijn beste vriendin “even kwam koffiedrinken”.

Koekje erbij, chocolaatje erbij. Zo vaak gebeurde het immers niet dat ik even de gelegenheid had om rustig over de belangrijke dingen des levens te praten. In mijn verwassen joggingbroek en zonder een spoor van make-up deed ik bij haar mijn beklag, over alles wat ik stom vond aan mijn nieuwe rol als fulltime huismoeder.

Aan het einde van mijn betoog, trok ze haar wenkbrauw op, zette haar kopje neer, haalde diep adem en keek me weer aan.

“Wat ben je nu eigenlijk aan het doen pop?”, zei ze. “Heel hard proberen iemand te zijn die je niet bent?”

Haar woorden galmden na in mijn hoofd.Wat zei ze nou?! Mijn vriendin ging weer naar huis en ik bleef na wat gestamel en gestotter, in verwarring achter. De woorden voor altijd in mijn brein gekerfd.

Opstaan in een nieuwe wereld

De volgende dag stond ik op in een nieuwe wereld. Het leek alsof de mist ineens was opgetrokken. Alsof ik toestemming had gekregen om het anders te mogen doen. Hoera, mijn leven zoals het was, was dus niet in beton gegoten! Ik mocht iets anders kiezen.

Ook ik heb de stoute schoenen aangedaan (sorry, ik hou heel erg van schoenen). ’s Avonds vertelde ik huilend aan mijn lief dat ik doodongelukkig was als fulltime huismoeder, er geestelijk aan kapot ging, nergens meer energie uit haalde in de richting die we hadden gekozen. Hij ving het liefdevoller op dan ik had kunnen dromen. Hoe goed ik het ook had proberen te verstoppen, het was voor hem niet echt een verrassing.

Ik kreeg (en nam) alle ruimte om uit te vissen wat ik dan wel wilde.

Het was nog niet zo simpel om te gaan kijken wie ik was en waar ik goed in ben

Maar dat wat nog niet zo simpel. Ik ben eerst gaan kijken wie ikzelf nu eigenlijk was, waar ik echt goed in ben en energie van krijg. Ik wilde zo graag een plek waar ik thuishoorde. Daardoor realiseerde ik me: als ik uitga van waar ik goed in ben, waar ik energie van krijg en hoe ik het meeste mezelf kan zijn, ben ik op de goede plek. Alle puzzelstukjes vielen op zijn plek (nou, vielen? Ik moest ze wel zelf leggen en dat viel niet altijd mee).

Ik snap nu waarom ik vroeger al niet in de juiste baan zat

Ik ben zo ongelofelijk gaan snappen waar het over gaat met werk. Waarom ik vroeger al niet op de juiste werkplekken zat en waarom sommige dingen me zo leeg trokken. Ik was de Koningin van de Banen-wissel, dus ik heb ervaring met het probleem ‘werk’, zeg maar. Dat het dus helemaal niet gaat over opleidingen en functie-titels. Maar om of je gebruik maakt van het beste dat je in je hebt. Ik zou bijna zeggen, had ik dit maar 10 jaar eerder geweten. Maar dan had ik het nu niet aan anderen kunnen leren. En daar blijk ik nu juist zo blij van te worden.

Als je werk hebt dat echt bij je past, voelt het niet als werk

De Madelon van nu is een en dezelfde, waar je me ook tegenkomt; op het werk, thuis, op feestjes, bij vrienden, op het strand. Als je werk hebt wat echt bij je past, voelt het niet als werk. En dat is de fijnste manier van werken die er is. Dat gun ik jou ook.

Als je me echt zou kennen dan weet je dat:

  • Ik overal en altijd grapjes maak, ook als die eigenlijk ongepast zijn –stiekem zijn die het leukst-
  • Kaders en protocollen mij nooit iets goed gebracht hebben; ze voelden voor mij als een gevangenis. Ik negeer ze en kan daardoor eindeloze mogelijkheden bedenken
  • Ik veel praat. En snel
  • Ik heb geleerd schijt te hebben (ja, ik zeg gewoon ‘schijt’) aan wat andere mensen ergens van vinden, zolang ik maar weet dat ik het juiste doe. Het hoort bij hen, het is niet van mij
  • Er een ding is waar ik helemaal van uit mijn plaat ga en dat is koken. Ik ben zo iemand die 6 uur in de keuken kan staan voor een maaltijd die in 10 minuten op is.
  • Ik uitsluitend heerlijke wijn drink. Het leven is te kort voor bocht
  • Feestje, lekker eten en drinken en Netflix voor mij symbool staan voor alle mooie extra’s van het leven. En niet meer dienen als verdoving
  • Ik heel zen word van hardlopen. Maar wel pas als ik weer terug ben, want man man man. … het blijft een dingetje om jezelf naar buiten te slepen
  • Ik een achtergrond heb als maatschappelijk werker. Brengt net die extra dimensie aan wat ik voor magie sprinkle
  • Het mooiste compliment wat ik ooit heb gekregen is dat ik ‘niet ZO’N coach ben. En dat ik dan precies weet wat ze bedoelen en dat ik daar zelf ook heel blij mee ben

Wat denk je? Zou jij het wel met mij aandurven om ook morgen uit je bed te stappen in een nieuwe wereld?

Boek hier dan vrijblijvend een gratis sessie, waarin ik je al minstens 2 praktische tips geef die ervoor zorgen dat je weet waar jij je bed voor uit wilt springen ’s ochtends.

Doe mij die sessie maar, want ik ben er ook klaar voor om het anders te gaan doen